Korenmolen De Windotter

Na de Franse revolutie van 1795 worden alle goederen van het huis van Oranje, aan wie de molen tot dan behoorde, ondergebracht in het instituut 'Nationale Domeinen'.
Een 'keizerlijk decreet' uit 1811 bepaalde dat alle goederen vallende onder de Nationale Domeinen publiekelijk verkocht moesten worden en zo wordt op 13 januari 1812 de molen met molenplaats en loswal verkocht aan A.W. Bosse voor 18.000 gulden (37500 francs). Mede eigenaresse werd Cornelia Nas, echtgenote van de laatste pachter Dirk Brouwer.

Tot 1850 blijft de molen in het bezit van de familie Brouwer. De molen wordt veelal onderverhuurd en na 1850 hebben de opeenvolgende eigenaars met het molenaarvak weinig te maken. Op de IJsselsteinse beroepenlijst van 1880 zien we dat er maar liefst 5 molenaars waren te vinden. Het vak werd dus nog intensief beoefend.

In 1881 wordt aan de molen een gebouwtje geplaatst met daarin een stoommachine. De afhankelijkheid van wind voor het aandrijven van de maalstenen was nu niet meer aan de orde. Indirect werd hiermee het lot van de molen bezegeld. De doorzettende mechanisering en de opkomst van de cooperatieve meelbedrijven leidde ertoe dat de laatste molenaar Jan Korevaar uit Utrecht in 1917 de molen ontdoet van kap en wieken waarmee de molen heeft afgedaan. De 'molenstomp' met koepel, ondergrond en loswal wordt vervolgens in 1918 publiekelijk verkocht aan ene Geurt van Ek die in de molen gaat wonen en de vrijgekomen ruimten als pakhuis inricht. Het lijkt erop dat het korenmolenbedrijf voor IJsselstein definitief verloren is.